خیلی وقت بود نمی نوشتم .

خیلی وقت بود می نوشتم و پاره می کردم .

اما امشب می نویسم ؛ چون امشب پر از غصه ام .

غصه های سباه سفید . غصه های رنگی .

امشب تفکرم از فردا رنگیست ، اما نمی دونم لحظه ای بعد هستم یا نه .

و در تاریکی ذهنم از فرط خیال غصه هایم می رقصند .

امشب آسمون ابریه .

و صدایی در دل شب ناامیدم می کند از زیستن . این صدا را تو شنیدی ؟

صدای وهم انگیز سکوت .

امشب اینجاست در دل تاریکی شب غوطه ور است .

من از این تاریکی می ترسم .

امشب ستاره می خوام .

باید ستاره های کاغذیمو از توی کشو بردارم و بچسبونم روی شیشه ی پنجره .

اما آخرین بار ستاره هام با شیشه شکستن .

و من امشب اینجا بدون ستاره تنها هستم.

کی به من ستاره میده ؟