شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه گل های نیلوفر صدا کردم تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از میان گل هایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم و تو در پاسخ تنها ترین موج تنهایی دلم گفتی دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی و من تنها برای دیدن زیبای آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم همین بود آخرین حرفت.و من بعد از عبور تلخ و غمگین حریم چشمانت رابه روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید رها کردم 

                        نمیدانم چرا رفتی

                                               نمیدونم چرا شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

                                                      نمیدانم کجا

                                                                       تا کی

                                                                                برای چه

ولی بعد رفتنت باران چه معصومانه بارید.